Ορισμός παχυσαρκίας: παχύσαρκο είναι ένα άτομο με δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) πάνω από 30 kg/m2.
Ο ΔΜΣ ορίζεται ως το βάρος σε χιλιόγραμμα διαιρούμενο με το τετράγωνο του ύψους σε μέτρα (kg/m2)
Τα δεδομένα για την παχυσαρκία που εμφανίζονται στον μετρητή του Γουορλντομίτερ βασίζονται στα τελευταία στατιστικά στοιχεία που δημοσιεύονται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ).
Παγκοσμίως, υπάρχουν περισσότεροι από 1 δισεκατομμύριο υπέρβαροι ενήλικες, εκ των οποίων τουλάχιστον 300 εκατομμύρια είναι κλινικά παχύσαρκοι.
Ποσοστά παχυσαρκίας που έχουν αυξηθεί τρεις ή και περισσότερες φορές από το 1980 σε ορισμένες περιοχές της Βόρειας Αμερικής, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, των Νήσων του Ειρηνικού, της Αυστραλασίας και της Κίνας. Η οικονομική ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός, η αστικοποίηση και η παγκοσμιοποίηση των αγορών τροφίμων είναι μερικές μόνο από τις δυνάμεις που πιστεύεται ότι βρίσκονται πίσω από την επιδημία.
Η παχυσαρκία και το υπερβάλλον βάρος αποτελούν μείζονα κίνδυνο για σοβαρές χρόνιες ασθένειες που σχετίζονται με τη διατροφή, συμπεριλαμβανομένων του διαβήτη τύπου 2, των καρδιαγγειακών παθήσεων, της υπέρτασης και του εγκεφαλικού επεισοδίου, καθώς και ορισμένων μορφών καρκίνου. Οι συνέπειες για την υγεία κυμαίνονται από αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, έως σοβαρές χρόνιες παθήσεις που μειώνουν τη συνολική ποιότητα ζωής.
Για τις ΗΠΑ:
Το υπερβάλλον βάρος και η παχυσαρκία οδηγούν σε δυσμενείς μεταβολικές επιδράσεις στην αρτηριακή πίεση, τη χοληστερόλη, τα τριγλυκερίδια και την αντίσταση στην ινσουλίνη.
Η πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 και υπέρτασης αυξάνεται απότομα με την αύξηση του σωματικού λίπους. Ενώ περιοριζόταν στους ηλικιωμένους ενήλικες για το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, η ασθένεια αυτή επηρεάζει πλέον και τα παχύσαρκα παιδιά ακόμη και πριν την εφηβεία. Περίπου το 85% των ατόμων με διαβήτη έχουν διαβήτη τύπου 2, και από αυτούς, το 90% είναι παχύσαρκοι ή υπέρβαροι.
Ο αυξημένος ΔΜΣ αυξάνει επίσης τους κινδύνους καρκίνου του μαστού, του παχέος εντέρου, του προστάτη, του ενδομητρίου, του νεφρού και της χοληδόχου κύστης.
Το χρόνιο υπερβάλλον βάρος και η παχυσαρκία συμβάλλουν σημαντικά στην οστεοαρθρίτιδα, μια κύρια αιτία αναπηρίας στους ενήλικες. Αν και η παχυσαρκία θα πρέπει να θεωρείται από μόνη της ασθένεια, αποτελεί επίσης έναν από τους βασικούς παράγοντες κινδύνου για άλλες χρόνιες παθήσεις, μαζί με το κάπνισμα, την υψηλή αρτηριακή πίεση και την υψηλή χοληστερόλη στο αίμα.
Σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία, η παχυσαρκία κόστισε περίπου 75 δισεκατομμύρια δολάρια το 2003 λόγω της μακροχρόνιας και δαπανηρής θεραπείας για αρκετές από τις επιπλοκές της. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, 75-125 δισεκατομμύρια δολάρια δαπανώνται σε έμμεσα και άμεσα κόστη λόγω ασθενειών που σχετίζονται με την παχυσαρκία.
Ο Eric Schlosser στο βιβλίο του «Fast Food Nation» αναφέρει ότι το ετήσιο κόστος υγειονομικής περίθαλψης στις Ηνωμένες Πολιτείες που προέρχεται από την παχυσαρκία πλησιάζει τα 240 δισεκατομμύρια δολάρια.